اللهم اجعل محياي محيا محمد و آل محمد

ترانه ي انسان

من
اين جا بودم،از لحظه ي اول
وهنوز اينجاييم
و مي بايست در اين جا بمانم،تا پايان جهان.
چرا که پاياني بر هستي اندوه بار من نيست

من
بربلنداي آسمان بر آمدم
وجهان بي بديل را پرسه زدم
ودرافلاک شناور شدم،ولي اينجاييم
اسير داوري ها.

آموزه هاي کنفسيوس را شنيده ام
به پندهاي براهما گوش فرا داده ام
در کنار بودا به زير درخت دانايي نشستم.
ليکن هنوز اينجاييم
زنده با جهل و کفر.


 من
  در سينا بودم آن هنگام که يهوه بر موسي نازل شد.
 من
 معجزات نازاران را در اردن ديدم
 من
 در مدينه بودم وقتي محمد به شهود رسيد
 ليکن هنوز اينجاييم در بند سرگرداني


 سپس شاهد عظمت بابل بودم
 از شکوه جلال مصر درس ْموختم
 عظمت پر کشمکش روم را ديده ام
 ليک اموخته هاي پيشينم
 نشانه ناتواني وسستي دست اورد هاي آن است
 با تردستان آين دور به گفت وگو نشستم
 با کشيشان آسوري به بحث پرداختم
 خوشه چين ژرفاي انديشه ي پيامبران فلسطين شدم
 ليکن هنوز در پي حقيقتم


 دانايي را از هندوستان آرام،در يافتم
 ديرينگي را در عربستان،جست و جو کردم
 هر آنچه مي بايست شنيدم
 ليکن قلبم کور و ناشنوا ست


 در دستان حاکمان مستبد گرفتار شدم
 ودر بند فاتحان ديوانه ، اسير
 ظلم وجور فرمان روايان را به تحمل نشستم
 ليکن هنوز با نيرويي دروني
 در تلاشم که روزها را امتداد بخشم


 ذهنم سرشار،وقلبم تهي است
 جسمم پير ولي غلبم نوزاد است.
 شايد در جواني قلبم بزرگ شود.
 ولي من به درگاه خداوند دست دعا بر مي آورم
 تا پيرش کند وآن را برساند
 به لحظه ي برگشتم به نزد خدا
 تنها در آن زمان ،قلبم لبريز خواهد شد

                              جبران خليل جبران


حس خوبي دارم

حرف آخر:
           خدايا
                    تو براي خلق انسان به خود آفرين گفتي و من شرمنه ام که اين شاهکار مخلوقات تو چنين آلوده گشته
                                        دستم بگير تا از انسان بودن تنها نسيانش نصيبم نباشد

                        اميد وارم نوشنده ي چشمه ي گواراي تسنيم و پوشنده ي لباس سندس با شيد
سلام تسنيم
سلام هل اتي
سلام حاجي

به نام زيباي زيباآفرين زيبا دوست

درد دارم...
تمام وجودم زوق زوق ميکند. دلم شور مي زند. مي ترسم...
ماه رمضان که مي شود... نه، شعبان که تمام مي شود وجودم را دلشوره بر مي دارد.
مي گويند شرف المکانِ بالمکين. اي کاش تعريفي هم براي شرافتِ زمان و تکرارش در چرخشِ يک ساله زمين بود. اي کاش نمي چرخيد اين زمين که اين درد هر ساله جان را به زيان برساند و باز گرداند. دردم از اينجاست که در اين تکرار مکررات ، من هم شده ام مثل روزمرگي هاي لوده پرورِِ جماعتِ چسب خورده به دهان و فرج، که نکند کاري بکنند در چند ساعت از روز که همين بظاهر روزه داري شان مشکل دار شود و بيافتند دنبال رساله و...
درد دارم... تمام بدنم درد مي کند. بعضي دردها را مي شود درمان کرد. محرم که مي شود گريه مي کني و خالي مي شوي . توي سر و صورتت مي زني و دلت آرام مي گيرد. اهل حال هم باشي روز شماري مي کني براي محرم سال آينده و همان چرخش زمين . چه ايرادي دارد! تازه صفايي دارد عوامانه عوامي کني و بنشيني پاي منبري که هر سال به گونه تازه و مقتلي جديد حسيني را بالايش تکه تکه کنند براي کاسبي دو سه قطره اشک. خدايي اشکالي دارد؟!
اما رمضان که مي شود... درد دارم. بخدا با همان گريه هاي عوامانه و هروله ها هم آرام نمي شود اين درد. حتي نه با پاي منبر رفتن براي گدايي فلسفه" فزت و رب الکعبه" گفتنِ علي از زبان مدعيان علم، مثل هميشه. گفته بودم که زمين مي چرخد...
ماه که از نيمه بگذرد دلم بيشتر آشوب مي شود. خدا نکند که  نوزدهمين شب هم برسد.
اي کاش يکي بود و برايم حلاجي مي کرد که اين عشق و عاشقي که امروزه روز هم شده لغلغهِ زبان هر نجس العيني، چرا بايد اينقدر محجور بماند حتي در اين ماه. چرا کسي نمي فهمد و البته فکر هم نمي کنم مرام و مسلک تقدير حضرت حق بر اين رقم خورده باشد که بفهمند و بهفميم و شعورشان برسد و شعورمان برسد.
هر که را اسرار حق آموختند/مهر کردند و دهانش دوختند
درد دارم... چشمهايم دائما مي رود دريک قاب سياه و دنيا را از توي آن مي بينم. قابي که مرز ندارد . از سياه سياه شروع و به خاکستري محو مي شود. بدنم مور مور مي شود. مثل همان وقتها که دو سه روزي افطار و سحر درستي نخورده باشي و تمام بدنت ضعف داشته باشد.
عاشق شدن را نمي فهمم . چه برسد به عاشق ماندن. آن هم بعد ازاين همه سال... سهم ما همان گير کردن و ماندن در حجاب ريشه ع ش ق و مشتقاتش و وجوهاتش و وجه تسميه هايش باشد، از سرمان هم زياد است. همان حجابهايي که امام در چهل حديثش گفته و ناليده ...
مردي مي خواهد عاشق ماندن. مردي مي خواهد درد عشق کشيدن و نا بر نياوردن. تازه دردي که که تاثيرش جسماني باشد. چيزي مثل درد پهلو. مگر نگفته اند" اَنا بشرٌ مِثلکم"...
نمي دانم... نمي فهمم...

شب بيستم همين ماه بود که در بسترببيماري رو کرد به حسنيين و فرمود: عزيزانم گريه مي کنيد و بيتابي، حق داريد که چون من پدري  و امامي را از دست مي دهيد. اما مژده تان دهم به يک چيز، ديگر پهلويم درد نمي کند. درد پهلويم بعد از بيست و سه سال ديگر آرام گرفته...

 چقدر خوب است که من نمي فهمم اين چيزها را...

 يا حق

                               خيال خال تو با خود به خاک خواهم برد/که تا ز خال تو خاکم شود عبير آميز...

پروردگارا! از آينه بخواه که با من مهربان شود از آينه ها بخواه که غبار گناه را از چهره من بر گيرند. اي نازنين ترين عشق!مقصود دل هاي غمگين و قلب هاي شکسته !در اين شب غمناک در اين سياهي محض با تمام احساس نا چيزم تو را با زبان زاري و شرمساري طلب مي کنم منت بگذار و بنده خويشم بخوان
                                                                                الهی،تو پاک آفريدی،ماآلوده کرديم.

خدايا به منت خود توفيق ده که در ايام غير صيام هم به فضايل نماز و روزه بپردازيم.
خدايا دلهاي ما پشيمان است از قصور وتقصير خود.زبانهاي ما ازگذشته عذرخواه است.خدايا ازتقصير وقصور ما درگذر.
مادرانتظار تفضل تو هستيم.

بسم الله الرحمن الرحيم

به نام خدا
خداي محمدآخرين پيامبرآزادي،آگاهي وقدرت.
به نام خداي علي
عدالت مظلوم،مظهراسلام حق وامام انسان
به نام خداي خانه ي فاطمه
که همه ي عشق وهمه ي اميد نجاتمان اين خانه ي کوچک است
بااندازه ي همه ي آسمان بزرگ
به نام خداي ابوذر
خداي مستضعفين،خداي بيچاره شدگان تاريخ وزمان
خداي همه ي کساني که ازآخرالزمان وقيام قائم عدل گستر جهان
شکنجه مي ديدند ومي بينند،محروم بودندومحرومند،وبه گونگون به
بي چارگي گرفتار مي شدندومي شوند
ولي همواره در مسيرملت ابراهيم ووراثت جهادآدم تا حسين وحسين تا هميشه
براي نجات آدمي در تلاش مداوم ودائمي اند وبوده اند وهستند
به نام خداي شهيدان
شهيدان راه راستي،حق،شهيدان شيعه،شهيدان راه علي
درهمه ي مکان ها ودر همه ي زمان ها

اي قوم به حج رفته کجاييد کجاييد

   معشوق همين جاست بياييد بياييد

 

حرف اول:

 سلام

دومين جشنواره ي قرآني تسنيم،بامحوريت سوره ي مبارکه ي انسان(دهر،هل اتي)برگذار مي شود

در آغاز هيچ نبود

 

                      کلمه بود

                      و آن کلمه خدا بود

                      و"کلمه" بي زباني که بخواندش

                      و بي "انديشه" اي که بداندش چگونه مي تواند بود؟

                      و خدا يکي بود و جز خدا هيچ نبود

                      و با "نبودن" چگونه مي توان "بودن"؟

                      و خدا بود و با او عدم

                     و عدم گوش نداشت... 

                      حرفهايي هست براي گفتن   
                      که اگر گوشي نبود نمي گوييم               

                      و حرفهايي هست براي "نگفتن"    

                      حرفهايي که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمي آرند

                      حرفهايي شگفت –زيبا و اهورايي همين هايند

                       و سرمايه ي ماورايي هرکسي

                       به اندازه ي حرفهايي است که براي نگفتن دارد  

                       حرفهاي بي تاب و طاقت فرسا 

                       که همچون زبانه هاي بي قرار آتشند

                      و کلماتش هر يک انفجاري را به بند کشيده اند

                      کلماتي که پاره هاي "بودن" آدمي اند...

                      اينان هماره در جستجوي "مخاطب" خويشند  

                      اگر يافتند يافته مي شوند

                       و در صميم "وجدان" او آرام مي گيرن
                       و اگر مخاطب خويش را نيافتند نيستند...

                                       دکتر علي شريعتي

هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنسَانِ حِينٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ يَکُن شَيْئًا مَّذْکُورًا 1إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَاهُ سَمِيعًا بَصِيرًا 2إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاکِرًا وَإِمَّا کَفُورًا 3إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْکَافِرِينَ سَلَاسِلَا وَأَغْلَالًا وَسَعِيرًا 4إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن کَأْسٍ کَانَ مِزَاجُهَا کَافُورًا 5

وانسان ازماده اي بي احساس وبي شعور آفريده شد.وخداوند پس از خلقتش از هيچ به او چشم وگوش وعقل وهوش عنايت فرمود.

 

وحقيقت را و راه راست را به او نشان داد و بر اوحجت و رسول فرستاد حال خواه سپاس گذار وپذيرا باشد و راه درست پيشه کند ويا کفران نعمت کند وراه نادرست در پيش گيرد.

 

ومقصدهرکس از اين راه معين مي شود.راهي که به بهشت ختم مي شود وراهي که به دوزخ –دربهشت نعمتها را کامل گردانده سرچشمه هاي گوارا مثل سلسبيل-لطف هاي بي کران که درسوره ي دهر به توصيف بهشت وبهشتيان مي پردازد که به شکرانه ي صبر واعمال نيکويشان وايثار وازخود گذشتگي هايشان بهشتي شدند.وما در تفاسير شنيده ايم که سوره ي انسان دروصف خاندان پيامبر{علي فاطمه حسن حسين}نازل شده همانان که(يطعمون الطعام علي حبه مسکيناً و يتيماً واسيراً1)وجالبتر(انما نطعمکم لوجه الله لا نريد منکم جزاءً ولاشکورا2ً)(انا نخاف من ربنا يوماً عبوثاً قمطريناً3) وه که انسان چه راهي را پيموده تا به اينجا رسيده و به درستي که جزاي چنين انساني بهشت با تمام زيباها و راحتي ها است(هواي خوش،باغ دلکش،سايه درختان بهشتي لباس هاي بهشتي ازجنس سندس و...)آنان قرآن را سر مشق و سر لوحه ي خود قرار دادندو نام خداوند را صبح تا شام با عظمت ياد کردندوشب ها راباتسبيح وستايش خداوند صبح گردانده اند.

 

ودسته ي ديگر افرادي که دنياي فاني را دوستر داشتند غافل از آنکه دنيارا خدايي آفريده که مي تواند به آني وکمتر از آني فنا سازد و دنيايي ديگر ومخلوقاتي ديگر بيافريند.

 

اين آيات پند وتذکري است تاهر که بخواهدراه خدا را در پيش گيرد.

 

مي توان با توکل و صبر به آنچه خدا مقدر فرموده در راه دوست قدم بردارشت وبه سعادت جاويد رسيد

 

ويا بي راهه اي پر زرق وبرق وراحتي وآسايشي ظا هري ويا نه بعضي کوره راها ها ي سخت تر و خوفناک تر هم هست راه پيمودو...

 

1:قضييه همان داستان که حسن(ع)وحسين(ع)بيمار مي شوند وپدر و مادرشان نذر مي کنند که 3روز روزه بگيرند روز اول فرد مسکيني در مي زند و آنها طعام خودشان را به او مي دهند روز دوميتيمي در ميزند وآنها طعامشان را به او مي دهند و روز سوم اسيري را از آنجا مي بردند که آنها باز هم طعامشان را به اسير مي دهند

 

2و3:بيان گر عشق در نيايش است که مي گويد ما اين کار فقط براي رضاي خدا کرديم نه براي دريافت پاداشي و نه از روی ترسمان از خدا.

خدایا به زیبایی و پاکی ومهربانی وهمه ی بندگان خوبت قسمت می دهم که برای ما بسته ها را باز ،بازهاراروشن،روشن هاراشفاف،شفاف ها راخالص،خالص ها را مفید وفوائد رابسیار گردان

 

الهی آمین.

  اگر سنگ ، سنگ ...
  اگر آدمي ، آدمي است
  اگر هر کسي جز خودش نيست
  اگر اين همه آشکارا بديهي است

  چرا هر شب و روز، هر بار
  بناچار
  هزاران دليل و سند لازم است،
  که ثابت کند :
  تو توئي؟

  هزاران دليل و سند،
  که ثابت کند ...

  با اين همه

  اما
  با اين همه
  تقصير من نبود
  که با اين همه ...
  با اين همه اميد قبولي
  در امتحان سادهْ تو رد شدم

  اصلاً نه تو ، نه من!
  تقصير هيچ کس نيست

  از خوبي تو بود
  که من
  بد شدم!

       قيصر امين پور





ایستاده ام درست دربرابرتو
تمام حسهای خوبی که ازتودارم،سایه ای شده اندومرادربرگرفته اند
پس توبامن حرف می زنی؛حرفهایی که فقط تو می توانی بزنی
ومرا غرق می کنی؛غرق در آمرزشت ؛درپرده پوشیت
درروزهای زندگیم لطفت را ازمن دریغ نکردی
پس بعدازمرگ هم با من سر لطف باش
چه طور خیال کنم بعد از مرگ با من مهربان نیستی
وقتی درروزهای زنده بودنم جززیبایی ولطف ازتوچیزی ندیدم

 

 

 

روزی پسر کو چکی تصمیم گرفت به ملاقات خدا برود و چون می دانست راه درازی در پیش دارد، مقداری کلوچه و شیرینی در چمدان گذاشت و سفرش را آغاز کرد.

هنوز راه درازی نرفته بود که در پارک چشمش به پیرزنی افتاد که روی صندلی نشسته بود و خیره به پرندگان نگاه می کرد. پسرک کنار پیرزن نشست و چمدانش را باز کرد. می خواست چیزی بنوشد که متوجه گرسنگی پیرزن شد و کلوچه ای به او داد. پیرزن با حسی سرشار از قدر شناسی آن را گرفت و لبخندی نثار پسرک کرد. لبخندش آنقدر زیبا بود که پسرک خواست برای دیدن دوباره ی آن مقداری نوشیدنی نیز به او بدهد. لبخندهای پیرزن پسرک را غرق در لذت کرد. آن دو تمام بعد از ظهر را به خوردن و نوشیدن گذراندند بی آنکه کلمه ای بین آن ها رد و بدل شود.

با تاریک شدن هوا پسرک تازه متوجه شد که چقدر خسته است و برای بازگشتن به خانه از جا برخاست. اما هنوز چند قدمی پیش نرفته بود که با سرعت به سوی پیرزن بازگشت و او را در آغوش کشید و بار دیگر نظاره گر عمیق ترین لبخند پیرزن شد.

مادر پسرک که با ورود او اوج لذت را در چهره ی وی تشخیص داد علت شادی او را جویا شد. پسرک نیز در پاسخ گفت:من امروز با خدا ناهار خوردم.و قبل از این که مادر چیزی بگوید اضافه کرد: و لبخند او زیباترین لبخندی بود که تا به حال دیده ام" پیرزن نیز سرشار از شادی و آرامش به خانه برگشت و در پاسخ به پسرش که از حالات عجیب مادر شگفت زده شده بود گفت:امروز با خدا در پارک کلوچه خوردم. او بسیار جوان تر از آن است که انتظار داشتم.


     دلم براي کسي تنگ است
     که آفتاب صداقت را
     به ميهماني گلهاي باغ مي آورد
     و گيسوان بلندش را به بادها مي داد
     و دستهاي سپيدش را به آب مي بخشيد
     دلم براي کسي تنگ است
     که چشمهاي قشنگش را
     به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت
     وشعرهاي خوشي چون پرنده ها مي خواند
     دلم براي کسي تنگ است
     که همچو کودک معصومي
    دلش براي دلم مي سوخت
     و مهرباني را نثار من مي کرد
     دلم براي کسي تنگ است
     که تا شمال ترين شمال
     و در جنوب ترين جنوب
    هميشه در همه جا آه با که بتوان گفت
     که بود با من و
    پیوسته نيز بي من بود
     و کار من ز فراقش فغان و شيون بود
     کسي که بي من ماند
     کسي که با من نيست
     کسي .... دگر کافي ست

                         حميد مصدق

 

 

 آفريدگارا

                             من اکنون آماده ام

      که تمام خوب و بد وجودم را به تو بسپارم

              تمنا دارم یک یک نقصهای درونم

                    را که سد راه خدمت به تو

               و همنوعان من است برطرف کن

                                            و 

                         قدرتی عطا فرمایی

         تا از این پس به خدمت تو کمر بندم

ها...نکشانی به پشيمانی ام

با همه بی سر و سامانی ام