اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد

ترانه ی انسان

من
این جا بودم،از لحظه ی اول
وهنوز اینجاییم
و می بایست در این جا بمانم،تا پایان جهان.
چرا که پایانی بر هستی اندوه بار من نیست

من
بربلندای آسمان بر آمدم
وجهان بی بدیل را پرسه زدم
ودرافلاک شناور شدم،ولی اینجاییم
اسیر داوری ها.

آموزه های کنفسیوس را شنیده ام
به پندهای براهما گوش فرا داده ام
در کنار بودا به زیر درخت دانایی نشستم.
لیکن هنوز اینجاییم
زنده با جهل و کفر.


 من
  در سینا بودم آن هنگام که یهوه بر موسی نازل شد.
 من
 معجزات نازاران را در اردن دیدم
 من
 در مدینه بودم وقتی محمد به شهود رسید
 لیکن هنوز اینجاییم در بند سرگردانی


 سپس شاهد عظمت بابل بودم
 از شکوه جلال مصر درس ْموختم
 عظمت پر کشمکش روم را دیده ام
 لیک اموخته های پیشینم
 نشانه ناتوانی وسستی دست اورد های آن است
 با تردستان آین دور به گفت وگو نشستم
 با کشیشان آسوری به بحث پرداختم
 خوشه چین ژرفای اندیشه ی پیامبران فلسطین شدم
 لیکن هنوز در پی حقیقتم


 دانایی را از هندوستان آرام،در یافتم
 دیرینگی را در عربستان،جست و جو کردم
 هر آنچه می بایست شنیدم
 لیکن قلبم کور و ناشنوا ست


 در دستان حاکمان مستبد گرفتار شدم
 ودر بند فاتحان دیوانه ، اسیر
 ظلم وجور فرمان روایان را به تحمل نشستم
 لیکن هنوز با نیرویی درونی
 در تلاشم که روزها را امتداد بخشم


 ذهنم سرشار،وقلبم تهی است
 جسمم پیر ولی غلبم نوزاد است.
 شاید در جوانی قلبم بزرگ شود.
 ولی من به درگاه خداوند دست دعا بر می آورم
 تا پیرش کند وآن را برساند
 به لحظه ی برگشتم به نزد خدا
 تنها در آن زمان ،قلبم لبریز خواهد شد

                              جبران خلیل جبران


حس خوبی دارم

حرف آخر:
           خدایا
                    تو برای خلق انسان به خود آفرین گفتی و من شرمنه ام که این شاهکار مخلوقات تو چنین آلوده گشته
                                        دستم بگیر تا از انسان بودن تنها نسیانش نصیبم نباشد

                        امید وارم نوشنده ی چشمه ی گوارای تسنیم و پوشنده ی لباس سندس با شید
سلام تسنیم
سلام هل اتی
سلام حاجی

به نام زیبای زیباآفرین زیبا دوست

درد دارم...
تمام وجودم زوق زوق میکند. دلم شور می زند. می ترسم...
ماه رمضان که می شود... نه، شعبان که تمام می شود وجودم را دلشوره بر می دارد.
می گویند شرف المکانِ بالمکین. ای کاش تعریفی هم برای شرافتِ زمان و تکرارش در چرخشِ یک ساله زمین بود. ای کاش نمی چرخید این زمین که این درد هر ساله جان را به زیان برساند و باز گرداند. دردم از اینجاست که در این تکرار مکررات ، من هم شده ام مثل روزمرگی های لوده پرورِِ جماعتِ چسب خورده به دهان و فرج، که نکند کاری بکنند در چند ساعت از روز که همین بظاهر روزه داری شان مشکل دار شود و بیافتند دنبال رساله و...
درد دارم... تمام بدنم درد می کند. بعضی دردها را می شود درمان کرد. محرم که می شود گریه می کنی و خالی می شوی . توی سر و صورتت می زنی و دلت آرام می گیرد. اهل حال هم باشی روز شماری می کنی برای محرم سال آینده و همان چرخش زمین . چه ایرادی دارد! تازه صفایی دارد عوامانه عوامی کنی و بنشینی پای منبری که هر سال به گونه تازه و مقتلی جدید حسینی را بالایش تکه تکه کنند برای کاسبی دو سه قطره اشک. خدایی اشکالی دارد؟!
اما رمضان که می شود... درد دارم. بخدا با همان گریه های عوامانه و هروله ها هم آرام نمی شود این درد. حتی نه با پای منبر رفتن برای گدایی فلسفه" فزت و رب الکعبه" گفتنِ علی از زبان مدعیان علم، مثل همیشه. گفته بودم که زمین می چرخد...
ماه که از نیمه بگذرد دلم بیشتر آشوب می شود. خدا نکند که  نوزدهمین شب هم برسد.
ای کاش یکی بود و برایم حلاجی می کرد که این عشق و عاشقی که امروزه روز هم شده لغلغهِ زبان هر نجس العینی، چرا باید اینقدر محجور بماند حتی در این ماه. چرا کسی نمی فهمد و البته فکر هم نمی کنم مرام و مسلک تقدیر حضرت حق بر این رقم خورده باشد که بفهمند و بهفمیم و شعورشان برسد و شعورمان برسد.
هر که را اسرار حق آموختند/مهر کردند و دهانش دوختند
درد دارم... چشمهایم دائما می رود دریک قاب سیاه و دنیا را از توی آن می بینم. قابی که مرز ندارد . از سیاه سیاه شروع و به خاکستری محو می شود. بدنم مور مور می شود. مثل همان وقتها که دو سه روزی افطار و سحر درستی نخورده باشی و تمام بدنت ضعف داشته باشد.
عاشق شدن را نمی فهمم . چه برسد به عاشق ماندن. آن هم بعد ازاین همه سال... سهم ما همان گیر کردن و ماندن در حجاب ریشه ع ش ق و مشتقاتش و وجوهاتش و وجه تسمیه هایش باشد، از سرمان هم زیاد است. همان حجابهایی که امام در چهل حدیثش گفته و نالیده ...
مردی می خواهد عاشق ماندن. مردی می خواهد درد عشق کشیدن و نا بر نیاوردن. تازه دردی که که تاثیرش جسمانی باشد. چیزی مثل درد پهلو. مگر نگفته اند" اَنا بشرٌ مِثلکم"...
نمی دانم... نمی فهمم...

شب بیستم همین ماه بود که در بسترببیماری رو کرد به حسنیین و فرمود: عزیزانم گریه می کنید و بیتابی، حق دارید که چون من پدری  و امامی را از دست می دهید. اما مژده تان دهم به یک چیز، دیگر پهلویم درد نمی کند. درد پهلویم بعد از بیست و سه سال دیگر آرام گرفته...

 چقدر خوب است که من نمی فهمم این چیزها را...

 یا حق

                               خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد/که تا ز خال تو خاکم شود عبیر آمیز...

 

 

 

هر که در بند تو شد بسته‌ی جاوید بماند
پای رفتن به حقیقت نبود بندی را

بندگان شکر خداوند بگویند ولیک
چه توان گفت کرمهای خداوندی را

 

 

 

 

    

چنان تن به زمین و آسمان گره خورده است که توانایی بر خواستن ندارد ؛

 گویی جان دگر خواستار ماندن نیست و دل از من بریده .

 اما نمی توانم دستانش را رها کنم ؛

 می ترسم !

 گمان نمی کنم عاقبت خوش باشد ،

 چرا که دل از من رنجیده و دیگر هوای دیدنم به سرش نمی زند ؛

 افسارش در دست دیگران است

 می ترسم !

 جرأت دیدن خود را در زلال آینه ندارم

اسیری هستم که توانایی شکستن قفس ندارد

 دیگر نور، میهمان دل ما نمی شود

 پرده ها را کنار می زنم ولی افسوس که چشمانم نیز از دیدن خودم گریزان است

 دیدگان، دل به دیدن می دهند .

 با دقت نظاره می کنم …

 نه ! این من نیستم ،

خالقش کیست ، نمی دانم !

 تنها این را می دانم : نقابی است که همگان مرا با آن می شناسند .

 براستی من کیستم ؟!

 می ترسم نقاب را کنار زنم و خود را پر از تهی ببینم !

 من کیستم؟!

ای دریغا که همه مزرعه دلها را

علف هرزه کین پوشاندست

و همه مردم شهر

بانگ برداشته اند

که چرا سیمان نیست

و کسی فکر نکرد

که چرا ایمان نیست

 و زمانی شده است

که به غیر از " انسان"

هیچ چیز ارزان نیست.

 

 

                                     کاش می دانستیم ، ما را مجال آن نیست که روزهای رفته را از سر گیریم

                                      و لحظه های بی بازگشت را تمنا کنیم

                                   کاش می دانستیم فردا چه اندازه دیر است برای زیستن...

                                      و چه اندازه زود برای مردن

                                   کاش می دانستیم یک آلاله را فرصت یک ستاره نیست..

                                     و به نا گاه بسته خواهد شد

                                               پنجره های دیدار

                                                      در اجبار تقدیر

 

                                                                کاش می دانستیم...!!

 

ما می توانیم از همه چیز آزاد باشیم,

ما می توانیم حرف بزنیم,

ما می توانیم عریان باشیم,

ما می توانیم هر طور می خواهیم زندگی کنیم,

ما می توانیم فکر نکنیم و تنها عمل کنیم,

ما می توانیم عمل نکنیم و تنها باشیم,

ما می توانیم از قید و بند رها باشیم,

ما می توانیم فقط به فکر خود باشیم,

ما می توانیم تمام لذتهای حرام را تجربه کنیم,

ما می توانیم آدم نباشیم,

ما می توانیم...

چون اینجا منطقه ی آزاد زندگیست و ما احساس می کنیم از خدا و همه چیز آزادیم.

شاید اشتباه می کنیم. شاید...
نوشته شده توسط یک سردبیر رادیویی(انکار ما)

  

خدایا دلهای ما پشیمان است از قصور وتقصیر خود.زبانهای ما ازگذشته عذرخواه است.خدایا ازتقصیر وقصور ما درگذر.
مادرانتظار تفضل تو هستیم.

به نام خدا
خدای محمدآخرین پیامبرآزادی،آگاهی وقدرت.
به نام خدای علی
عدالت مظلوم،مظهراسلام حق وامام انسان
به نام خدای خانه ی فاطمه
که همه ی عشق وهمه ی امید نجاتمان این خانه ی کوچک است
بااندازه ی همه ی آسمان بزرگ
به نام خدای ابوذر
خدای مستضعفین،خدای بیچاره شدگان تاریخ وزمان
خدای همه ی کسانی که ازآخرالزمان وقیام قائم عدل گستر جهان
شکنجه می دیدند ومی بینند،محروم بودندومحرومند،وبه گونگون به
بی چارگی گرفتار می شدندومی شوند
ولی همواره در مسیرملت ابراهیم ووراثت جهادآدم تا حسین وحسین تا همیشه
برای نجات آدمی در تلاش مداوم ودائمی اند وبوده اند وهستند
به نام خدای شهیدان
شهیدان راه راستی،حق،شهیدان شیعه،شهیدان راه علی
درهمه ی مکان ها ودر همه ی زمان ها

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید

 

حرف اول:

 سلام

تسنیم،بامحوریت سوره ی مبارکه ی انسان(دهر،هل اتی)برگذار می شود

 

                      کلمه بود

                      و آن کلمه خدا بود

                      و"کلمه" بی زبانی که بخواندش

                      و بی "اندیشه" ای که بداندش چگونه می تواند بود؟

                      و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود

                      و با "نبودن" چگونه می توان "بودن"؟

                      و خدا بود و با او عدم

                     و عدم گوش نداشت... 

                      حرفهایی هست برای گفتن   
                      که اگر گوشی نبود نمی گوییم               

                      و حرفهایی هست برای "نگفتن"    

                      حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آرند

                      حرفهایی شگفت –زیبا و اهورایی همین هایند

                       و سرمایه ی ماورایی هرکسی

                       به اندازه ی حرفهایی است که برای نگفتن دارد  

                       حرفهای بی تاب و طاقت فرسا 

                       که همچون زبانه های بی قرار آتشند

                      و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیده اند

                      کلماتی که پاره های "بودن" آدمی اند...

                      اینان هماره در جستجوی "مخاطب" خویشند  

                      اگر یافتند یافته می شوند

                       و در صمیم "وجدان" او آرام می گیرن
                       و اگر مخاطب خویش را نیافتند نیستند...

                                       دکتر علی شریعتی

هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنسَانِ حِینٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ یَکُن شَیْئًا مَّذْکُورًا 1إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَّبْتَلِیهِ فَجَعَلْنَاهُ سَمِیعًا بَصِیرًا 2إِنَّا هَدَیْنَاهُ السَّبِیلَ إِمَّا شَاکِرًا وَإِمَّا کَفُورًا 3إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْکَافِرِینَ سَلَاسِلَا وَأَغْلَالًا وَسَعِیرًا 4إِنَّ الْأَبْرَارَ یَشْرَبُونَ مِن کَأْسٍ کَانَ مِزَاجُهَا کَافُورًا 5

وانسان ازماده ای بی احساس وبی شعور آفریده شد.وخداوند پس از خلقتش از هیچ به او چشم وگوش وعقل وهوش عنایت فرمود.

 

وحقیقت را و راه راست را به او نشان داد و بر اوحجت و رسول فرستاد حال خواه سپاس گذار وپذیرا باشد و راه درست پیشه کند ویا کفران نعمت کند وراه نادرست در پیش گیرد.

 

ومقصدهرکس از این راه معین می شود.راهی که به بهشت ختم می شود وراهی که به دوزخ –دربهشت نعمتها را کامل گردانده سرچشمه های گوارا مثل سلسبیل-لطف های بی کران که درسوره ی دهر به توصیف بهشت وبهشتیان می پردازد که به شکرانه ی صبر واعمال نیکویشان وایثار وازخود گذشتگی هایشان بهشتی شدند.وما در تفاسیر شنیده ایم که سوره ی انسان دروصف خاندان پیامبر{علی فاطمه حسن حسین}نازل شده همانان که(یطعمون الطعام علی حبه مسکیناً و یتیماً واسیراً1)وجالبتر(انما نطعمکم لوجه الله لا نرید منکم جزاءً ولاشکورا2ً)(انا نخاف من ربنا یوماً عبوثاً قمطریناً3) وه که انسان چه راهی را پیموده تا به اینجا رسیده و به درستی که جزای چنین انسانی بهشت با تمام زیباها و راحتی ها است(هوای خوش،باغ دلکش،سایه درختان بهشتی لباس های بهشتی ازجنس سندس و...)آنان قرآن را سر مشق و سر لوحه ی خود قرار دادندو نام خداوند را صبح تا شام با عظمت یاد کردندوشب ها راباتسبیح وستایش خداوند صبح گردانده اند.

 

ودسته ی دیگر افرادی که دنیای فانی را دوستر داشتند غافل از آنکه دنیارا خدایی آفریده که می تواند به آنی وکمتر از آنی فنا سازد و دنیایی دیگر ومخلوقاتی دیگر بیافریند.

 

این آیات پند وتذکری است تاهر که بخواهدراه خدا را در پیش گیرد.

 

می توان با توکل و صبر به آنچه خدا مقدر فرموده در راه دوست قدم بردارشت وبه سعادت جاوید رسید

 

ویا بی راهه ای پر زرق وبرق وراحتی وآسایشی ظا هری ویا نه بعضی کوره راها ها ی سخت تر و خوفناک تر هم هست راه پیمودو...

 

1:قضییه همان داستان که حسن(ع)وحسین(ع)بیمار می شوند وپدر و مادرشان نذر می کنند که 3روز روزه بگیرند روز اول فرد مسکینی در می زند و آنها طعام خودشان را به او می دهند روز دومیتیمی در میزند وآنها طعامشان را به او می دهند و روز سوم اسیری را از آنجا می بردند که آنها باز هم طعامشان را به اسیر می دهند

 

2و3:بیان گر عشق در نیایش است که می گوید ما این کار فقط برای رضای خدا کردیم نه برای دریافت پاداشی و نه از روی ترسمان از خدا.

خدایا به زیبایی و پاکی ومهربانی وهمه ی بندگان خوبت قسمت می دهم که برای ما بسته ها را باز ،بازهاراروشن،روشن هاراشفاف،شفاف ها راخالص،خالص ها را مفید وفوائد رابسیار گردان

 

  اگر سنگ ، سنگ ...
  اگر آدمی ، آدمی است
  اگر هر کسی جز خودش نیست
  اگر این همه آشکارا بدیهی است

  چرا هر شب و روز، هر بار
  بناچار
  هزاران دلیل و سند لازم است،
  که ثابت کند :
  تو توئی؟

  هزاران دلیل و سند،
  که ثابت کند ...

  با این همه

  اما
  با این همه
  تقصیر من نبود
  که با این همه ...
  با این همه امید قبولی
  در امتحان سادهْ تو رد شدم

  اصلاً نه تو ، نه من!
  تقصیر هیچ کس نیست

  از خوبی تو بود
  که من
  بد شدم!

       قیصر امین پور





تمام حسهای خوبی که ازتودارم،سایه ای شده اندومرادربرگرفته اند
پس توبامن حرف می زنی؛حرفهایی که فقط تو می توانی بزنی
ومرا غرق می کنی؛غرق در آمرزشت ؛درپرده پوشیت
درروزهای زندگیم لطفت را ازمن دریغ نکردی
پس بعدازمرگ هم با من سر لطف باش
چه طور خیال کنم بعد از مرگ با من مهربان نیستی
وقتی درروزهای زنده بودنم جززیبایی ولطف ازتوچیزی ندیدم

 

روزی پسر کو چکی تصمیم گرفت به ملاقات خدا برود و چون می دانست راه درازی در پیش دارد، مقداری کلوچه و شیرینی در چمدان گذاشت و سفرش را آغاز کرد.

هنوز راه درازی نرفته بود که در پارک چشمش به پیرزنی افتاد که روی صندلی نشسته بود و خیره به پرندگان نگاه می کرد. پسرک کنار پیرزن نشست و چمدانش را باز کرد. می خواست چیزی بنوشد که متوجه گرسنگی پیرزن شد و کلوچه ای به او داد. پیرزن با حسی سرشار از قدر شناسی آن را گرفت و لبخندی نثار پسرک کرد. لبخندش آنقدر زیبا بود که پسرک خواست برای دیدن دوباره ی آن مقداری نوشیدنی نیز به او بدهد. لبخندهای پیرزن پسرک را غرق در لذت کرد. آن دو تمام بعد از ظهر را به خوردن و نوشیدن گذراندند بی آنکه کلمه ای بین آن ها رد و بدل شود.

با تاریک شدن هوا پسرک تازه متوجه شد که چقدر خسته است و برای بازگشتن به خانه از جا برخاست. اما هنوز چند قدمی پیش نرفته بود که با سرعت به سوی پیرزن بازگشت و او را در آغوش کشید و بار دیگر نظاره گر عمیق ترین لبخند پیرزن شد.

مادر پسرک که با ورود او اوج لذت را در چهره ی وی تشخیص داد علت شادی او را جویا شد. پسرک نیز در پاسخ گفت:امروز با خدا ناهار خوردمو قبل از این که مادر چیزی بگوید اضافه کرد:.


     که آفتاب صداقت را
     به میهمانی گلهای باغ می آورد
     و گیسوان بلندش را به بادها می داد
     و دستهای سپیدش را به آب می بخشید
     دلم برای کسی تنگ است
     که چشمهای قشنگش را
     به عمق آبی دریای واژگون می دوخت
     وشعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند
     دلم برای کسی تنگ است
     که همچو کودک معصومی
    دلش برای دلم می سوخت
     و مهربانی را نثار من می کرد
     دلم برای کسی تنگ است
     که تا شمال ترین شمال
     و در جنوب ترین جنوب
    همیشه در همه جا آه با که بتوان گفت
     که بود با من و
    پیوسته نیز بی من بود
     و کار من ز فراقش فغان و شیون بود
     کسی که بی من ماند
     کسی که با من نیست
     کسی .... دگر کافی ست

 آفریدگارا

                             من اکنون آماده ام

      که تمام خوب و بد وجودم را به تو بسپارم

              تمنا دارم یک یک نقصهای درونم

                    را که سد راه خدمت به تو

               و همنوعان من است برطرف کن

                                            و 

                         قدرتی عطا فرمایی

         تا از این پس به خدمت تو کمر بندم

ها...نکشانی به پشیمانی ام

با همه بی سر و سامانی ام

باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویران شدن آنی ام

آمده ام بلکه نگاهم کنی

عاشق آن لحظه طوفانی ام

دل خوش گرمای کسی نیستم

آمده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم

تا تو بگیری و بمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانمت

خوب ترین حادثه می دانی ام؟

حرف بزن ابر مرا باز کن

دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بزن حرف بزن سالهاست

تشنه یک صحبت طولانی ام

ها... به کجا می کشی ام خوب من؟

ای خدا

چون تو را بخوانم دعای مرا اجابت فرما و هرگاه ترا ندا کنم ، ندایم بشنو ...و چون با تو مناجات کنم بحالم توجه فرما که من بسوی تو گریخته ام و در حضور حضرتت ایستاده در حالی که بدرگاهت بحال پریشانی تضرع و زاری می کنم و به آنچه نزد تست چشم امید دارم ...و تو از دلم آگاهی و حاجتم را می دانی و ضمیر مرا می شناسی و هیچ امری از امور دنیا و آخرت من بر تو پنهان نیست و آنچه می خواهم به زبان اظهار کنم و از حوائجم سخن گویم و آنچه برای حسن عاقبتم به تو امید دارم ، همه را میدانی ......ای خدا اگر من لایق رحمتت نیستم تو لایقی که بر من از فضل و کرم بی پایانت جود و بخشش کنی ...ای خدای من اکنون در حضور تو ایستاده ام و حسن توکلم بر تو بَرَم ، سایهء لطف انداخته و آنچه از کَرَم و احسان ترا شایسته است با من آورده ای ، عفو و آمرزشت مرا فرا گرفته است ...ای خدا اگر تو مرا عفو کنی ، که از تو سزاوارتر به عفو است و اگر اجلم نزدیک شد و عمل صالحم مرا به تو نزدیک نکرد من هم اقرار به گناهانم را وسیلهء عفوت قرار داده ام ...خدایا من در توجهم به نفس خود بر خویش ستم کردم پس ای وای بر نفس من اگر تو او را نیامرزی ...ای خدا چنانکه لطف و احسانت در تمام مدت زندگی شامل حالم بود پس در مرگ مرا از احسانت محروم مساز و حال آنکه تو تمام عمر با من جز نیکی و احسان نکردی ...ای خدا با من آن کن که تو را شاید " نه آنچه مرا باید " ......ای خدا تو در دار دنیا گناهانم را از تمام خلق پنهان داشتی و من در آخرت به ستاریت از دنیا محتاج ترم و چون لطف کردی و گناهانم را بر هیچ بنده صالحی آشکار نکردی پس روز قیامت هم مرا رسوا در حضور جمیع خلایق مگردان ...خدایا جود و بخششت بساط آرزوی مرا گسترده و عفو تو بهتر از عمل من است ، ای خدا پس آن روزی که میان بندگانت حکم می کنی آن رو مرا بلقاء خود شاد گردان ...ای خدا من چون کسی به درگاهت عذر می خواهم که به قبول عذر سخت محتاج است پس عذرم بپذیر ، ای کریم ترین کسی که گنهکاران از او معذرت می طلبند ...ای خدا حاجتم را رد مکن و دست طمعم را از درگاهت محروم برمگردان و امید آرزویم از لطف و کرمت منقطع مساز ...ای خدا اگر تو ارادهء خواری من داشتی به هدیه و احسانت سرافرازم نمی کردی و اگر می خواستی مرا رسوا سازی در دنیا معافم نمی فرمودی ، ای خدای من هرگز به تو این گمان نمی برم که حاجتی که به تو دارم و عمرم را در طلبش فانی کردم باز روا نسازی ......ای خدا اگر مرا به جرمم مواخذه کنی تو را به عفوت مواخذه می کنم و اگر مرا به گناهانم بازخواست کنی تو را به مغفرتت بازخواست کنم ......ای نزدیکی که هرگز دور از آنکه فریضه تُست نمیشوی ، ای با جود و کرمی که هرگز بخل بر آنکه امید احسانت دارد نمی کنی ...ای خدا به من دلی عطا کن که مشتاق مقام قرب تو باشد و زبانی که سخن صدقش به سوی تو بالا رود ......ای خدا مرا از آنان قرار ده که چون او را ندا کنی تو را اجابت می کند و چون به او متوجه شوی از تجلی جلال و عظمتت مدهوش میگردد پس تو با او در باطن راز می گوئی و او به عیان به کار تو مشغول است ...
چند خطی از مناجات مرویّه

 

       برای انتظار آستان تو
       هر روز
       آدینه روز است

       برای آدینه هایم
       ثانیه ها همه سال می شود
       چشم انتظار ، دلی در دست
       منتظرانیم ، منتظران ...
       آستانت را نمایان کن ...

 

   خوشا به حال کسانی که:

  اسیر خدا شدند

    در مسیر خدا شدند

    دستگیر خدا شدند

  دست گدایی به سوی او بردند

   امر و فرمان او را شنیدند

   با جان و دل خریدند

   رفتند و رفتند تا به خدا رسیدند

    ماندند و ماندگار شدند

   به گفتار خدا گرفتار شدند

    دستور خدا را خریدند

      چه زجری می کشد آن کس که انسان است،
    وازاحساس سرشاراست.

شبکه ی رادیویی جوان برگذارمی کند:
دومین جشنواره ی قرآنی تسنیم
        " چشمه ی دور و روشنت"

تفکروتامل در سوره ی مبارکه ی انسان {دهر،هل اتی}
علاقه مندان به شرکت در مسابقه می توانند آثار خود را درزمینه های(شعر،قصه ،نثر،نقاشی، کاریکاتور،کاریکلماتور،وبلاگ،صنایع دستی،وهراثر هنرمندانه ی دیگر)

 

شما میتوانید آثار خود را به:

شماره sms:30000888

e-mail:javan@parazit.ir

صندوق پستی:5747-1939

وتلفن:22167783

سایت:www.tasnim2.ir

مراجعه فرمایید.

 

ویژه برنامه ی تسنیم با نام سندس جمعه ها از ساعت 10تا11گویندگی وکارگردانی(فرزادخان حسنی)

 

 

خدایا خلق را درماه تکریم

               بنوشان شربتی ازرودتسنیم

سوره "انسان" هفتادو ششمین سوره قرآن و مدنی است و نامهای متعددی از جمله (هل اتی و دهر ) دارد. در فضیلت تلاوت و تدبر در این سوره روایات بسیاری آمده است . پیامبر اکرم فرمودند : * کسی که سوره " هل اتی " را بخواند پاداش او بر خداوند ٬ بهشت و لباسهای بهشتی است .*

در سوره کوتاه که شامل ۳۱ آیه است مفاهیم عمیق و دل انگیزی آمده است از جمله توصیف بهشت و نعمتهای ویژه آن که این تعابیر وتوصیفات کم نظیر هستند .

" سلسبیل " ٬ " زنجبیل " ٬ "کافور"٬ "سندس" ٬ استبرق" و... از تعابیر ویژه این آیات است

 

 

حرفهای ما هنوز ناتمام...

 

           تـــا نگاه می کنی:

          وقت رفتن است.

         باز هم همان حکایت همیشگی!

         پیش از آنکه با خبر شوی
         لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود
        وناگهان چه زود دیر می شود

 

     درماندن ورفتن رازی است ودر گریستن و خندیدن حقیقتی،
      راز ماندن وخندیدن حقیقتا‍‍؛
      برای تو.

جامه ای از سندس برقامتتون استوار
شب و روزتان قشنگ!
خداحافظ همین حالا