اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد

ترانه ی انسان

من
این جا بودم،از لحظه ی اول
وهنوز اینجاییم
و می بایست در این جا بمانم،تا پایان جهان.
چرا که پایانی بر هستی اندوه بار من نیست

من
بربلندای آسمان بر آمدم
وجهان بی بدیل را پرسه زدم
ودرافلاک شناور شدم،ولی اینجاییم
اسیر داوری ها.

آموزه های کنفسیوس را شنیده ام
به پندهای براهما گوش فرا داده ام
در کنار بودا به زیر درخت دانایی نشستم.
لیکن هنوز اینجاییم
زنده با جهل و کفر.


 من
  در سینا بودم آن هنگام که یهوه بر موسی نازل شد.
 من
 معجزات نازاران را در اردن دیدم
 من
 در مدینه بودم وقتی محمد به شهود رسید
 لیکن هنوز اینجاییم در بند سرگردانی


 سپس شاهد عظمت بابل بودم
 از شکوه جلال مصر درس ْموختم
 عظمت پر کشمکش روم را دیده ام
 لیک اموخته های پیشینم
 نشانه ناتوانی وسستی دست اورد های آن است
 با تردستان آین دور به گفت وگو نشستم
 با کشیشان آسوری به بحث پرداختم
 خوشه چین ژرفای اندیشه ی پیامبران فلسطین شدم
 لیکن هنوز در پی حقیقتم


 دانایی را از هندوستان آرام،در یافتم
 دیرینگی را در عربستان،جست و جو کردم
 هر آنچه می بایست شنیدم
 لیکن قلبم کور و ناشنوا ست


 در دستان حاکمان مستبد گرفتار شدم
 ودر بند فاتحان دیوانه ، اسیر
 ظلم وجور فرمان روایان را به تحمل نشستم
 لیکن هنوز با نیرویی درونی
 در تلاشم که روزها را امتداد بخشم


 ذهنم سرشار،وقلبم تهی است
 جسمم پیر ولی غلبم نوزاد است.
 شاید در جوانی قلبم بزرگ شود.
 ولی من به درگاه خداوند دست دعا بر می آورم
 تا پیرش کند وآن را برساند
 به لحظه ی برگشتم به نزد خدا
 تنها در آن زمان ،قلبم لبریز خواهد شد

                              جبران خلیل جبران


حس خوبی دارم

حرف آخر:
           خدایا
                    تو برای خلق انسان به خود آفرین گفتی و من شرمنه ام که این شاهکار مخلوقات تو چنین آلوده گشته
                                        دستم بگیر تا از انسان بودن تنها نسیانش نصیبم نباشد

                        امید وارم نوشنده ی چشمه ی گوارای تسنیم و پوشنده ی لباس سندس با شید
سلام تسنیم
سلام هل اتی
سلام حاجی

به نام زیبای زیباآفرین زیبا دوست

درد دارم...
تمام وجودم زوق زوق میکند. دلم شور می زند. می ترسم...
ماه رمضان که می شود... نه، شعبان که تمام می شود وجودم را دلشوره بر می دارد.
می گویند شرف المکانِ بالمکین. ای کاش تعریفی هم برای شرافتِ زمان و تکرارش در چرخشِ یک ساله زمین بود. ای کاش نمی چرخید این زمین که این درد هر ساله جان را به زیان برساند و باز گرداند. دردم از اینجاست که در این تکرار مکررات ، من هم شده ام مثل روزمرگی های لوده پرورِِ جماعتِ چسب خورده به دهان و فرج، که نکند کاری بکنند در چند ساعت از روز که همین بظاهر روزه داری شان مشکل دار شود و بیافتند دنبال رساله و...
درد دارم... تمام بدنم درد می کند. بعضی دردها را می شود درمان کرد. محرم که می شود گریه می کنی و خالی می شوی . توی سر و صورتت می زنی و دلت آرام می گیرد. اهل حال هم باشی روز شماری می کنی برای محرم سال آینده و همان چرخش زمین . چه ایرادی دارد! تازه صفایی دارد عوامانه عوامی کنی و بنشینی پای منبری که هر سال به گونه تازه و مقتلی جدید حسینی را بالایش تکه تکه کنند برای کاسبی دو سه قطره اشک. خدایی اشکالی دارد؟!
اما رمضان که می شود... درد دارم. بخدا با همان گریه های عوامانه و هروله ها هم آرام نمی شود این درد. حتی نه با پای منبر رفتن برای گدایی فلسفه" فزت و رب الکعبه" گفتنِ علی از زبان مدعیان علم، مثل همیشه. گفته بودم که زمین می چرخد...
ماه که از نیمه بگذرد دلم بیشتر آشوب می شود. خدا نکند که  نوزدهمین شب هم برسد.
ای کاش یکی بود و برایم حلاجی می کرد که این عشق و عاشقی که امروزه روز هم شده لغلغهِ زبان هر نجس العینی، چرا باید اینقدر محجور بماند حتی در این ماه. چرا کسی نمی فهمد و البته فکر هم نمی کنم مرام و مسلک تقدیر حضرت حق بر این رقم خورده باشد که بفهمند و بهفمیم و شعورشان برسد و شعورمان برسد.
هر که را اسرار حق آموختند/مهر کردند و دهانش دوختند
درد دارم... چشمهایم دائما می رود دریک قاب سیاه و دنیا را از توی آن می بینم. قابی که مرز ندارد . از سیاه سیاه شروع و به خاکستری محو می شود. بدنم مور مور می شود. مثل همان وقتها که دو سه روزی افطار و سحر درستی نخورده باشی و تمام بدنت ضعف داشته باشد.
عاشق شدن را نمی فهمم . چه برسد به عاشق ماندن. آن هم بعد ازاین همه سال... سهم ما همان گیر کردن و ماندن در حجاب ریشه ع ش ق و مشتقاتش و وجوهاتش و وجه تسمیه هایش باشد، از سرمان هم زیاد است. همان حجابهایی که امام در چهل حدیثش گفته و نالیده ...
مردی می خواهد عاشق ماندن. مردی می خواهد درد عشق کشیدن و نا بر نیاوردن. تازه دردی که که تاثیرش جسمانی باشد. چیزی مثل درد پهلو. مگر نگفته اند" اَنا بشرٌ مِثلکم"...
نمی دانم... نمی فهمم...

شب بیستم همین ماه بود که در بسترببیماری رو کرد به حسنیین و فرمود: عزیزانم گریه می کنید و بیتابی، حق دارید که چون من پدری  و امامی را از دست می دهید. اما مژده تان دهم به یک چیز، دیگر پهلویم درد نمی کند. درد پهلویم بعد از بیست و سه سال دیگر آرام گرفته...

 چقدر خوب است که من نمی فهمم این چیزها را...

 یا حق

                               خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد/که تا ز خال تو خاکم شود عبیر آمیز...

پروردگارا! از آینه بخواه که با من مهربان شود از آینه ها بخواه که غبار گناه را از چهره من بر گیرند. ای نازنین ترین عشق!مقصود دل های غمگین و قلب های شکسته !در این شب غمناک در این سیاهی محض با تمام احساس نا چیزم تو را با زبان زاری و شرمساری طلب می کنم منت بگذار و بنده خویشم بخوان
                                                                                الهی،تو پاک آفریدی،ماآلوده کردیم.

خدایا به منت خود توفیق ده که در ایام غیر صیام هم به فضایل نماز و روزه بپردازیم.
خدایا دلهای ما پشیمان است از قصور وتقصیر خود.زبانهای ما ازگذشته عذرخواه است.خدایا ازتقصیر وقصور ما درگذر.
مادرانتظار تفضل تو هستیم.

بسم الله الرحمن الرحیم

به نام خدا
خدای محمدآخرین پیامبرآزادی،آگاهی وقدرت.
به نام خدای علی
عدالت مظلوم،مظهراسلام حق وامام انسان
به نام خدای خانه ی فاطمه
که همه ی عشق وهمه ی امید نجاتمان این خانه ی کوچک است
بااندازه ی همه ی آسمان بزرگ
به نام خدای ابوذر
خدای مستضعفین،خدای بیچاره شدگان تاریخ وزمان
خدای همه ی کسانی که ازآخرالزمان وقیام قائم عدل گستر جهان
شکنجه می دیدند ومی بینند،محروم بودندومحرومند،وبه گونگون به
بی چارگی گرفتار می شدندومی شوند
ولی همواره در مسیرملت ابراهیم ووراثت جهادآدم تا حسین وحسین تا همیشه
برای نجات آدمی در تلاش مداوم ودائمی اند وبوده اند وهستند
به نام خدای شهیدان
شهیدان راه راستی،حق،شهیدان شیعه،شهیدان راه علی
درهمه ی مکان ها ودر همه ی زمان ها

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید

   معشوق همین جاست بیایید بیایید

 

حرف اول:

 سلام

دومین جشنواره ی قرآنی تسنیم،بامحوریت سوره ی مبارکه ی انسان(دهر،هل اتی)برگذار می شود

در آغاز هیچ نبود

 

                      کلمه بود

                      و آن کلمه خدا بود

                      و"کلمه" بی زبانی که بخواندش

                      و بی "اندیشه" ای که بداندش چگونه می تواند بود؟

                      و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود

                      و با "نبودن" چگونه می توان "بودن"؟

                      و خدا بود و با او عدم

                     و عدم گوش نداشت... 

                      حرفهایی هست برای گفتن   
                      که اگر گوشی نبود نمی گوییم               

                      و حرفهایی هست برای "نگفتن"    

                      حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آرند

                      حرفهایی شگفت –زیبا و اهورایی همین هایند

                       و سرمایه ی ماورایی هرکسی

                       به اندازه ی حرفهایی است که برای نگفتن دارد  

                       حرفهای بی تاب و طاقت فرسا 

                       که همچون زبانه های بی قرار آتشند

                      و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیده اند

                      کلماتی که پاره های "بودن" آدمی اند...

                      اینان هماره در جستجوی "مخاطب" خویشند  

                      اگر یافتند یافته می شوند

                       و در صمیم "وجدان" او آرام می گیرن
                       و اگر مخاطب خویش را نیافتند نیستند...

                                       دکتر علی شریعتی

هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنسَانِ حِینٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ یَکُن شَیْئًا مَّذْکُورًا 1إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَّبْتَلِیهِ فَجَعَلْنَاهُ سَمِیعًا بَصِیرًا 2إِنَّا هَدَیْنَاهُ السَّبِیلَ إِمَّا شَاکِرًا وَإِمَّا کَفُورًا 3إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْکَافِرِینَ سَلَاسِلَا وَأَغْلَالًا وَسَعِیرًا 4إِنَّ الْأَبْرَارَ یَشْرَبُونَ مِن کَأْسٍ کَانَ مِزَاجُهَا کَافُورًا 5

وانسان ازماده ای بی احساس وبی شعور آفریده شد.وخداوند پس از خلقتش از هیچ به او چشم وگوش وعقل وهوش عنایت فرمود.

 

وحقیقت را و راه راست را به او نشان داد و بر اوحجت و رسول فرستاد حال خواه سپاس گذار وپذیرا باشد و راه درست پیشه کند ویا کفران نعمت کند وراه نادرست در پیش گیرد.

 

ومقصدهرکس از این راه معین می شود.راهی که به بهشت ختم می شود وراهی که به دوزخ –دربهشت نعمتها را کامل گردانده سرچشمه های گوارا مثل سلسبیل-لطف های بی کران که درسوره ی دهر به توصیف بهشت وبهشتیان می پردازد که به شکرانه ی صبر واعمال نیکویشان وایثار وازخود گذشتگی هایشان بهشتی شدند.وما در تفاسیر شنیده ایم که سوره ی انسان دروصف خاندان پیامبر{علی فاطمه حسن حسین}نازل شده همانان که(یطعمون الطعام علی حبه مسکیناً و یتیماً واسیراً1)وجالبتر(انما نطعمکم لوجه الله لا نرید منکم جزاءً ولاشکورا2ً)(انا نخاف من ربنا یوماً عبوثاً قمطریناً3) وه که انسان چه راهی را پیموده تا به اینجا رسیده و به درستی که جزای چنین انسانی بهشت با تمام زیباها و راحتی ها است(هوای خوش،باغ دلکش،سایه درختان بهشتی لباس های بهشتی ازجنس سندس و...)آنان قرآن را سر مشق و سر لوحه ی خود قرار دادندو نام خداوند را صبح تا شام با عظمت یاد کردندوشب ها راباتسبیح وستایش خداوند صبح گردانده اند.

 

ودسته ی دیگر افرادی که دنیای فانی را دوستر داشتند غافل از آنکه دنیارا خدایی آفریده که می تواند به آنی وکمتر از آنی فنا سازد و دنیایی دیگر ومخلوقاتی دیگر بیافریند.

 

این آیات پند وتذکری است تاهر که بخواهدراه خدا را در پیش گیرد.

 

می توان با توکل و صبر به آنچه خدا مقدر فرموده در راه دوست قدم بردارشت وبه سعادت جاوید رسید

 

ویا بی راهه ای پر زرق وبرق وراحتی وآسایشی ظا هری ویا نه بعضی کوره راها ها ی سخت تر و خوفناک تر هم هست راه پیمودو...

 

1:قضییه همان داستان که حسن(ع)وحسین(ع)بیمار می شوند وپدر و مادرشان نذر می کنند که 3روز روزه بگیرند روز اول فرد مسکینی در می زند و آنها طعام خودشان را به او می دهند روز دومیتیمی در میزند وآنها طعامشان را به او می دهند و روز سوم اسیری را از آنجا می بردند که آنها باز هم طعامشان را به اسیر می دهند

 

2و3:بیان گر عشق در نیایش است که می گوید ما این کار فقط برای رضای خدا کردیم نه برای دریافت پاداشی و نه از روی ترسمان از خدا.

خدایا به زیبایی و پاکی ومهربانی وهمه ی بندگان خوبت قسمت می دهم که برای ما بسته ها را باز ،بازهاراروشن،روشن هاراشفاف،شفاف ها راخالص،خالص ها را مفید وفوائد رابسیار گردان

 

الهی آمین.

  اگر سنگ ، سنگ ...
  اگر آدمی ، آدمی است
  اگر هر کسی جز خودش نیست
  اگر این همه آشکارا بدیهی است

  چرا هر شب و روز، هر بار
  بناچار
  هزاران دلیل و سند لازم است،
  که ثابت کند :
  تو توئی؟

  هزاران دلیل و سند،
  که ثابت کند ...

  با این همه

  اما
  با این همه
  تقصیر من نبود
  که با این همه ...
  با این همه امید قبولی
  در امتحان سادهْ تو رد شدم

  اصلاً نه تو ، نه من!
  تقصیر هیچ کس نیست

  از خوبی تو بود
  که من
  بد شدم!

       قیصر امین پور





ایستاده ام درست دربرابرتو
تمام حسهای خوبی که ازتودارم،سایه ای شده اندومرادربرگرفته اند
پس توبامن حرف می زنی؛حرفهایی که فقط تو می توانی بزنی
ومرا غرق می کنی؛غرق در آمرزشت ؛درپرده پوشیت
درروزهای زندگیم لطفت را ازمن دریغ نکردی
پس بعدازمرگ هم با من سر لطف باش
چه طور خیال کنم بعد از مرگ با من مهربان نیستی
وقتی درروزهای زنده بودنم جززیبایی ولطف ازتوچیزی ندیدم

 

 

 

روزی پسر کو چکی تصمیم گرفت به ملاقات خدا برود و چون می دانست راه درازی در پیش دارد، مقداری کلوچه و شیرینی در چمدان گذاشت و سفرش را آغاز کرد.

هنوز راه درازی نرفته بود که در پارک چشمش به پیرزنی افتاد که روی صندلی نشسته بود و خیره به پرندگان نگاه می کرد. پسرک کنار پیرزن نشست و چمدانش را باز کرد. می خواست چیزی بنوشد که متوجه گرسنگی پیرزن شد و کلوچه ای به او داد. پیرزن با حسی سرشار از قدر شناسی آن را گرفت و لبخندی نثار پسرک کرد. لبخندش آنقدر زیبا بود که پسرک خواست برای دیدن دوباره ی آن مقداری نوشیدنی نیز به او بدهد. لبخندهای پیرزن پسرک را غرق در لذت کرد. آن دو تمام بعد از ظهر را به خوردن و نوشیدن گذراندند بی آنکه کلمه ای بین آن ها رد و بدل شود.

با تاریک شدن هوا پسرک تازه متوجه شد که چقدر خسته است و برای بازگشتن به خانه از جا برخاست. اما هنوز چند قدمی پیش نرفته بود که با سرعت به سوی پیرزن بازگشت و او را در آغوش کشید و بار دیگر نظاره گر عمیق ترین لبخند پیرزن شد.

مادر پسرک که با ورود او اوج لذت را در چهره ی وی تشخیص داد علت شادی او را جویا شد. پسرک نیز در پاسخ گفت:من امروز با خدا ناهار خوردم.و قبل از این که مادر چیزی بگوید اضافه کرد: و لبخند او زیباترین لبخندی بود که تا به حال دیده ام" پیرزن نیز سرشار از شادی و آرامش به خانه برگشت و در پاسخ به پسرش که از حالات عجیب مادر شگفت زده شده بود گفت:امروز با خدا در پارک کلوچه خوردم. او بسیار جوان تر از آن است که انتظار داشتم.


     دلم برای کسی تنگ است
     که آفتاب صداقت را
     به میهمانی گلهای باغ می آورد
     و گیسوان بلندش را به بادها می داد
     و دستهای سپیدش را به آب می بخشید
     دلم برای کسی تنگ است
     که چشمهای قشنگش را
     به عمق آبی دریای واژگون می دوخت
     وشعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند
     دلم برای کسی تنگ است
     که همچو کودک معصومی
    دلش برای دلم می سوخت
     و مهربانی را نثار من می کرد
     دلم برای کسی تنگ است
     که تا شمال ترین شمال
     و در جنوب ترین جنوب
    همیشه در همه جا آه با که بتوان گفت
     که بود با من و
    پیوسته نیز بی من بود
     و کار من ز فراقش فغان و شیون بود
     کسی که بی من ماند
     کسی که با من نیست
     کسی .... دگر کافی ست

                         حمید مصدق

 

 

 آفریدگارا

                             من اکنون آماده ام

      که تمام خوب و بد وجودم را به تو بسپارم

              تمنا دارم یک یک نقصهای درونم

                    را که سد راه خدمت به تو

               و همنوعان من است برطرف کن

                                            و 

                         قدرتی عطا فرمایی

         تا از این پس به خدمت تو کمر بندم

ها...نکشانی به پشیمانی ام

با همه بی سر و سامانی ام

باز به دنبال پریشانی ام